ميان ولايت و نزول باران و حمد و انتشار رحمت پيوند استوارى وجود دارد . عربها وجود چنين ارتباطى را مىديده‌اند و امور بسيارى را از آن در مىيافته‌اند . روزى باديه نشينى صداى مردى را شنيد كه آيه‌اى را اين گونه تلاوت مىكرد : ( وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ [ غَفُورٌ رَحِيمٌ ] ) « 1 » « دست مرد دزد و زن دزد را به كيفر كارى كه كرده‌اند ببريد ، اين عقوبتى است از جانب خدا . . . » ، باديه‌نشين به آن مرد گفت : خطا كردى ، مرد گفت : چگونه ؟ باديه‌نشين گفت : زيرا مغفرت و رحمت با قطع دست سارق مناسبت ندارند ، پس مرد آيه را به خاطر آورد و چنين خواند : ( وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ) ، باديه نشين گفت : آرى ، با عزّتش مىگيرد و با حكمتش قطع مىكند . اين باديه‌نشين دانست كه چگونه پايان آيه بايد از نظر پيوند واقعى با آغاز آن تناسب داشته باشد . 2 - رابطه تربيتى از آن جا كه قرآن كتابى تربيتى است و از آن جا كه صفات نفسانى با يكديگر ارتباط دارد ، لذا قرآن كريم هنگامى كه صفتى بر سبيل افراط در آدمى سر به طغيان بر مىدارد با حكمت آن را درمان مىكند و رهنمودها و ارشاداتى را در اختيار انسان مىگذارد كه به صلاح اوست و اگر بر حسب تفريط طغيان كرد با حكمت ديگرى آن را درمان مىكند و آن قدر به تعديل آن مىپردازد كه به نفس معتدل

--> ( 1 ) - سورهء مائده ، آيهء 38 .